آيه ولايت

ولایت مصدر والی (سرپرست) است.[1] در اسامی خداوند تعالی این کلمه به معنی نصرت کنندهxadاست و همچنین به معنی سرپرست امور عالم و خلائق آمدهxadاست.[2] والی از اسامی دیگر خداوند به معنی مالک تصرف کننده در تمام اشیاء است.[3] ابن اثیر گفتهxadاست که از ولایت، مفاهیم تدبیر و قدرت و کار بدست میxadآید و اگر این سه مفهوم در کسی نباشد، به او والی نگویند.[4] در اسلام از سرپرستی همه جانبه به ولایت تعبیر شدهxadاست. این سرپرستی از سوئی اعتقادی و از سوی دیگر سیاسی است. دیدگاه تشیع بر این است که ولایت مخصوص خداوند و کسانی است که این حق را خداوند به آنها اعطاء کردهxadاست و در غیر اینصورت هیچ کسی بر دیگری ولایت ندارد. ولایت در مورد خداوند ذاتی است، یعنی او این حق اطاعت را کسب نکرده و یا دیگری به او واگذار نکرده اما ولایت دیگران به اذن و اعلام خداوند صورت میxadپذیرد و در اصطلاح تبعی است.[5]